Ruhum
By Can Yazıcı
Orada mısın, ey ruhum?
Saklandın mı hep saklandığın yere?
Bin maskenin ardındasın ve elinde silahın,
Küçücük bir çocuk değil misin hâla?
Et parçan yaşlandı ve çürüyor,
Sen hala ağlıyorsun annen için…
Yüzü sert ve kendinden emin,
Saklıyor senin nasıl ağladığını bir bebek gibi.
Ürkek ve yalnız, kendinden bile korkan sen,
Sonunda yok olup gitmeyecek misin karanlıkta?
İçi boşaltılmış bir hayvan gibi yalnız bedenin,
İnsaniyete dair her şeyini yitirmiş bir kukla parçası gibi gezerken dünyada,
Yitip gitmeyecek misin sen her kopartılan çiçek gibi?
Titrerken sen donuyor gibi, yansa ne olur yüreğin?
Bir yıldızın alevi ısıtır mı sonsuz evreni?
Kendinden kaçarken nasıl bulacaksın ait olduğun yeri?
Kendine yabancı herkes yalnızdır Tanrı gibi.
Uzatsan elini şimdi tutup çekebilir miyim kendime?
Nefret ederken senden, senin benden ettiğin gibi.
Ruhum was originally published in Türkiye Yayını on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.
To read the full story from the source: Medium Türkiye Yayını
