İyi ki doğdun anneciğim.
Yine aylardan Kasım, sanki sende kaldı bir yarım.Bir yarım değil tamamım kaldı ya neyse…Ben, Emoş, abimAh annem, seni nasıl özlediğimi kalbime sor.Bu sözü bir tek biz anlarız, ikimiz arasında aslında…Yıllar önce, sanırım bir doğum günümde, Facebook duvarıma “Seni nasıl sevdiğimi kalbime sor.” yazmıştın.İşte, bu sebeptendir ki, sen bizi bırakıp gittiğinden beri ben de hep Seni nasıl özlediğimi kalbime sor derim, sanki beni duyacakmışsın gibi…Gülüşünü bir kez daha görmek, kahkahanı bir kez daha duymak, sana bir kez daha sarılmak için neler vermezdim canım annem.Bugün senin doğum günün. Hayatımın en kötü yıllarından birini yaşarken, ailemizde güzel şeyler de oluyor annem.Bugün abim için önemli bir gün. O mutlu anneciğim, sadece mutlu değil huzurlu da aynı zamanda. En azından küçük kız kardeşinin bitmeyen problemleri dışında…Sen gittiğinden beri 14 Kasımlar’da kalbinde hüzün taşıyan abim için, bundan sonraki 14 Kasımlar’da mutluluğun ağır basmasını diliyorum. 🤍Bir de kızın var tabii…Geçen gece yine uyuyamadığım bilmem kaç saatte, öyle bir yazı yazmıştım ki zihnimde bugün için. Ama halim yoktu, ne kağıda ne de telefona dökmeye aklımdakileri. Elbette unutmam diye düşünmüştüm. Peki unutmuş olmama şaşırmadık değil mi?Saçlarım dökülüyor anne. Hem de öyle böyle değil, ciddi ciddi kafamda boşluklar oluşuyor.Hani scalp cooling saç dökülmelerini azaltıyordu? Bu azalmış hali mi cidden?Herkes “Saçın kökü sende, gene uzar, daha sağlıklı uzar, üzülme.” diyor.Biliyorum, iyi olmamı istiyorlar, doğru da söylüyorlar ama, ama…Ama olmuyor işte. İnsanın aynada o halini görmesi bambaşka bir hismiş anne. Bu kadarını beklemiyordum inan.Photo by Matt Hoffman on UnsplashYanımda olsan, elimi tutsan, bana güç versen, sadece o kocaman manalı gözlerinle bana sevgini göstersen…İyi değilim anne.Ağustos’dan beri bir şekilde iyiydim, sonuçta tedavisi olan bir hastalık diyordum, seninki gibi değil ki…İdare ediyordum psikolojimi. Gerçekten iyiydim anne. Ama bir haftadır sanırım ben iyi değilim anne.Bunun tek sebebi yaşadıklarım değil biliyorum. Her 14 Kasım öncesinde gelen melankoli de var belki. Bir de bunun 11 Şubat’ı var ya o bambaşka bir olay tabii…Anne, biliyorum iyi olacam. Biliyorum bunların hepsi geçecek. Saçlarım yeniden ve daha gür uzayacak ama sen hiç yanımda olmayacaksın ki anne.Ayrıca yetmedi mi? Bizim ailemize bu kadar hastalık fazla değil mi anne?Keşke bir yerlerden beni görsen, bu satırları okuyabilsen, bana bir güç gönderebilsen…Seni çok özledim meleğim. Son nefesime kadar…İyi ki doğdun canikuşu… 🤍İyi ki doğdun anneciğim. was originally published in Türkiye Yayını on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.
To read the full story from the source: Medium Türkiye Yayını
