Bedenin Yas Tutmasına İzin Vermek
“The body keeps the score.” — Bessel van der Kolk (Beden kayıt tutar.)
Bir şey tetikleniyor.
Zihnim bununla başa çıkmanın bir yolunu buluyor. Yaşananı anlamlandırıyor, nedenlerini görüyor, bugünle geçmişi ayırabiliyor. Tam bir makine gibi.
Ama bedenim için bu o kadar kolay olmuyor.
Sonra fark ediyorum ki, aslında zorlanan beden değil; görülmeyi bekleyen yas.
Yas, çoğu zaman yalnızca kaybettiğimiz insanlarla ilgili değildir. Bazen yaşayamadığımız çocukluğun, elimizden alınan güven duygusunun, yarım kalan hayallerin ya da sessizce taşımaya alıştığımız acıların da yasını tutarız.
Belki de ağır travmaların ardından yas tutmaya hiç fırsatın olmamıştır çünkü bazen hayat sana böyle bir alan tanımaz.
Hayat devam eder. Sorumluluklar devam eder. Sen de devam etmek zorunda kalırsın.
İnsan çoğu zaman hayatta kalmayı seçmez; hayatta kalmak zorunda kalır.
Belki zihin hiçbir şeyin üzerini örtmez.
Sadece o acıyla yaşayabilmenin bir yolunu bulur ve bu, o gün için gerekli olan şeydir ama bedenin de kendine ait bir zamanı vardır.
Hatırlamak için kelimelere ihtiyaç duymaz. Bazen omuzlara yerleşen bir ağırlıkta, bazen sıkılan bir çenede, bazen nefesin sığlaşmasında, bazen de en sıradan hareketlerin beklenmedik şekilde zorlaşmasında konuşur.
Uzun süre bunun nedenini zihnimle çözmeye çalıştım.
Sonra şunu fark ettim:
Belki de bazı şeyleri yalnızca zihinle çözemezsin.
Çünkü anlamak, her zaman hissetmek değildir.
Bazen kendine üzülme izni vermen gerekir.
Yas tutma izni.
Kırılma izni.
Bu, hayatın duracağı anlamına gelmez.
Yine işe gidebilir, yemek yapabilir, egzersizine devam edebilir, konuşabilir ve yaşamını sürdürebilirsin. Yüksek işlevli yasına devam edebilirsin ama dağılabilirsinde.
Bütün bunları yaparken aynı zamanda acına da yer açabilirsin.
Çünkü iyileşmek, hayatı durdurmak değildir.
Hayatın içinde, acıya da bir yer açabilmektir.
Bazen beden sanki sessizce şöyle der:
“Bunu gereğinden fazla ihmal ettin. O zaman buna yer açamamıştın. Şimdi biraz benimle kal.”
Belki de bu yüzden bazı tetiklenmeler bir geri düşüş değildir.
Belki bedenin, yıllar önce yaşayamadığın yas için bugün biraz daha güvenli hissediyordur.
İyileşme bazen geçmişi geride bırakmak değildir.
Geçmişte geride bırakmak zorunda kaldığın parçana bugün dönebilmektir.
Bazen zihin “Geçti.” der.
Beden ise fısıldar:
“Henüz değil. Önce beni de dinle.”
Bazen bazı olayları zihin yıllarca analiz edebilir.
Hayat devam eder.
Sen de devam edersin.
Ama bazen beden, belli periyotlarda hatırlar.
Belki de o anlarda ihtiyacımız olan şey yeni bir açıklama değildir. Kendimize üzülmek için izin vermek, yas tutmak ve uzun zamandır bekleyen o parçaya şefkatle yaklaşabilmektir. Çünkü bazen iyileşme, acının tamamen geçmesiyle değil; artık onunla savaşmayı bırakıp ona güvenli bir yer açabildiğimizde başlar.
Bedenin Yas Tutmasına İzin Vermek was originally published in Türkiye Yayını on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.
To read the full story from the source: Medium Türkiye Yayını
