2026 1 Mayıs İşçi Bayramı’na; emekçinin ve emeklinin hakları için sokaklardan ayrılmadığı, yaşam mücadelesinin iktidar cenahı tarafından gerek yargı sopasıyla gerekse kolluk gücüyle engellenmeye çalışıldığı bir süreçle giriyoruz.
Neyse ki 1 Mayıs’a üç gün kala, halkın ve işçi sınıfının umudunu yeşertecek bir kazanım Doruk Madencilik işçilerinin verdiği mücadeleyle geldi. Bu kazanımla; halkın, işçinin, gençliğin, sanatçının ve tribünlerin el ele olduğu bir yerde hiçbir kuvvetin onları yenemeyeceğini sermaye-iktidar birliğine göstermiş olduk. Doruk Madencilik işçileri, 17 günlük direniş süreçlerinde birleşmenin önemini ve mücadele etmenin güçlü duruşunu 1 Mayıs’a günler kala tüm ülkeye resmetti.
Madenciler tekme yiyip ayağa kalktı, gözaltına alınıp, çıktıklarında yeniden eylem alanındaydı. Bu vazgeçmeyişin sonucu ise tüm hakların kazanılmasıyla neticelendi ve Türkiye işçi sınıfı tarihine onurlu bir direniş, taze bir umut bıraktı. Eskişehir Mihalıççık’tan yola düşen, 190 kilometre yol kat ederek Ankara’daki Enerji Bakanlığı önüne ulaşan ve bu süreçte defalarca gözaltı, baskı ve şiddete maruz kalan 14 yıllık maden işçisi Özkan Yücel, bizlere verdiği mücadeleyi anlattı.
Yücel, konuşmasına 6 Şubat 2023 depremlerinde gittiği bölgelerde polisler tarafından alkışla karşılandıklarını, hak aramak için gittikleri Ankara’da ise kelepçelenerek gözaltına alındıklarını hatırlatarak başladı. 41 yaşında olan Yücel, bu yaşına kadar hiç gözaltına alınmadığını ancak hak arama mücadelesi verirken iki defa polis müdahalesiyle karşılaştığını belirterek, “Kaderde bunu yaşamak da varmış” dedi.
BİR BATTANİYEYİ 4 KİŞİ PAYLAŞTIK
Özkan Yücel direniş günlerini şu sözlerle aktardı: “Biz bu işe 110 arkadaşımızla başladık. Mihalıççık’taki Doruk Madencilik önünden Ankara’ya kadar 190 kilometreyi adım adım yürüdük. Geceleri -5 derece soğukta, üzerimize kırağı düşerken bir battaniyeyi dört kişi paylaşarak direndik. Ankara sınırına kadar hiçbir sorun yaşamadık ama şehre girdiğimizde, Ümitköy yakınlarında abluka altına alındık. Biber gazı, kalkanlar, itelemeler… Hayatımda hiç kelepçe takılmamışken o gün plastik kelepçeyle tanıştım. Gözaltı süreçleri, hastane sevkleri derken Enerji Bakanlığı önüne geldik. Bizi dar bir alana sıkıştırdılar; içeri bir karton, hatta bir bardak çay bile sokturmadılar. Sabahın altısında, sanki bir şafak operasyonu yapar gibi hepimizin, 110 arkadaşımızın hepsini tekrar gözaltına aldılar. 16 saat boyunca bekletildik. 41 yaşına kadar hiçbir suç işlememiş bir işçi olarak, sadece hakkımı aradığım için bunları yaşadım.”
LAMBA GÜNEŞ, BARET ÇATIMIZDIR
Yeraltında verdiği emeğin de başlı başına bir mücadele olduğunu söyleyen Yücel, yer üstündeki hayat mücadelesini yeraltındaki yaşama tutunma çabasına benzetti. 14 yıllık tecrübesinden bir anısını bizimle paylaştı:
“Yerin 500 metre altında, dünyanın en tehlikeli işini yapıyoruz. Bugüne kadar üç ölümlü kazaya şahitlik ettim. Yeni başlayan bir arkadaşa yer altını öğretirken ona hep şunu söylerim: ‘Lambanı kapattığında yanındakini bile göremezsin; bu lamba senin güneşindir. Baretin ise evinin çatısıdır, ona sahip çıkacaksın.’”
Bazen göğsüne kadar suyun içinde, bazen çamurda, bazen nefessiz kalarak çalışmak zorunda kaldığını anlatan Yücel, “Bazen bir metre genişliğindeki alanlarda çalışıyoruz. Dağın baskısıyla demir kolonların ‘S’ şeklini aldığı o zorlu şartlarda emek veriyoruz. Deprem zamanı Malatya’da, Maraş’ta enkaz altından can kurtarırken bizi alkışlarla karşılayanlar, Ankara’da hak ararken bileklerimize kelepçe vurdular” sözleriyle emek rejimini özetledi. Hakkı olandan fazlasını istemediklerini vurgulayan Yücel, “Bizim istediğimiz ekstra bir zam ya da promosyon değil; sadece hakkımız olan, birikmiş alın terimizdir” diye ekledi.
BİRLEŞEREK KAZANDIK
Direnişin fitilini ateşleyen süreci ise şöyle anlattı:
“Sürecimiz, şirketin TMSF’den Yıldızlar SSS Holding’e devredilmesiyle başladı. Maaşlar ödenmedi, arkadaşlarımız ücretsiz izne çıkarıldı. Mevcut sendika bizi oyalarken biz Bağımsız Maden-İş ile tanıştık. Haklarımızı savunacak gerçek bir irade gördüğümüzde örgütlendik. Bu yüzden işten çıkarıldık ama pes etmedik. Yürüyüşün beşinci gününde biber gazı nedeniyle fenalaşıp hastaneye kaldırıldım. Kolumda serum iğnesi, göğsümde EKG elektrotlarıyla hastaneden kaçıp arkadaşlarımın yanına döndüm. Çünkü biliyordum ki biz birlik olmazsak kimse bize hakkımızı vermeyecek. Biz işçiler olarak birleştik, halk olarak birleştik, siyaseten birleştik ve birleşe birleşe hakkımızı sermaye sınıfına yedirmedik, kazandık…”
KIZIMI ARTIK GÖREBİLECEĞİM
Özkan Yücel, iki yıldır ekonomik şartlardan dolayı Gebze’de okuyan kızı Yağmur Erva Yücel’i göremediğini söyledi. Ücret ve tazminat hakları ödendiği gibi soluğu kızının yanında alacağını belirterek, şu an bu kavuşmanın mutluluğuyla yaşadığını ekleyerek “Kızımı çok özledim” dedi.
1 MAYISTA ALANLARA
Doruk Madencilik direnişine destek veren tüm yurttaşlara, siyasilere teşekkür eden Yücel, konuşmasını 1 Mayıs İşçi Bayramı’na yaptığı çağrıyla sonlandırdı: “1 Mayıs’ta yine taleplerimizle meydanlarda olacağız. İşçi sınıfı birlik olduktan sonra hiçbir güç önümüzde duramaz. Dayanışmayı büyütelim, birlik olalım. Biz Doruk Madencilik işçileri olarak Ankara’da olacağız, tüm emekçiler de bizimle alanlarda birleşsin. Hak verilmez alınır, zafer sokakta kazanılır!”
Kaynak: BirGün