SESSİZ
Bugün hava çok soğuk, insanın içini titretiyor. Gerçi zaten titriyordu. Klasik bir pazar günü geçirmeye çalıştım açıkçası. Yapmam gereken bir sürü iş vardı, düzenlemem gereken yerler, almam gereken notlar, yıkanması gereken çamaşırlar.. Hepsini de hallettim.Sonra akşam oldu ve kendimi evimin önündeki parkta bir bankta otururken buldum. O bank önemli benim için. Yarım kalmış şeyler var, tamamlanmamış bir hikayesi. Her seferinde yarım bırakanın oturduğu yere otururdum ama bu defa tam karşısına oturdum. Anladım, veda zamanıydı. İçten içe biliyordum uzun zamandır vedalaşmamız gerektiğini ama galiba doğru zaman bugündü, doğru yer de bu park..Photo by Will Paterson on UnsplashHava çok soğuk olmasına rağmen hiçbir şey hissetmedim. İçimdeki kırgınlık o kadar büyüktü ki ısınma ihtiyacımın bile önüne geçti. Ne kadar oturduğumu söyleyemem ama rüzgârın gözyaşlarımı kuruttuğu kadardı diye tanımlayabilirim. Zaman kavramımı kaybettiğimi eve gelip ısınamayınca fark ettim.Ben o soğukta, dışarıda, bomboş bir parkta otururken onların bana söyledikleri yaptıkları, hissettirdikleri yüzünden; belki de evlerinde sıcacık odalarında oturup, reels kaydırıyorlardı. O an aklımdan geçen bu düşünce yüreğimi dağladı.Kendi istekleri doğrultusunda sizin enerjinizi sömürenler siz o enerjiyi geri çektiğinizde sizi suçlayabiliyorlar. Kırgınlığınızı dile getirdiğinizde hafife alma cüretini gösterebiliyorlar. Her anlarında yanında olduğunuz insanlar sizin yardıma ihtiyacınız olduğunda o yardımı sizden kolayca esirgeyebiliyorlar. Birilerini kırmamak için her kelimenizi ölçüp tartarken siz; onlar size ne anlam ifade ettiğini bilmeden duyarsızca konuşabiliyorlar. Her halini anladığınız, yargılamadığınız insanlar sizden o kadar eminler ki arkalarına bakmadan gidebiliyorlar. Onlara sağladığınız konfor o kadar büyük ki bir anda ortadan kalkıp, kaybolmayacağını biliyorlar. O konfordan aldıkları cesaretle sizi onlara mahkummuş gibi görüyorlar. İyi niyetinizle yaklaştığınız her an size cevap vermeme, görmezden gelme lüksüne sahip olduklarını düşünebiliyorlar.Siz de düşüyorsunuz bir gün. Bakıyorsunuz ki bütün bunları sağladığınız insanların hiçbiri yanınızda değil. O bankta tek başınıza ağlıyorsunuz. “Bir şey beklemiyordum ki zaten” diyorsunuz ama beklediğiniz şeyin gelmeyişinin acısını hafifletmek için kendinizi teselli ediyorsunuz.Bir sıcak çayın ne demek olduğunu ve bundan mahrum olmanın hüznünü o soğukta bir kez daha iliklerinize kadar hissediyorsunuz. İyi misin mesajının hiç gelmeyeceğini, başkalarını anladığınız gibi anlaşılamayacağınızı, aynı şeyi hissettiğinizi düşündüğünüz insanların sizi yanıltacağını, sizi otogarda bekleyecek, gözyaşlarınız için mendil uzatacak birinin olmayacağını, hastaneye gitmekten ödü kopan bir kız çocuğu olduğunuzu bilen birinin olmayacağını anlıyorsunuz peş peşe o bankta.. Bir bakışta içini gördüğünüz insanların sizin içinize ne kadar uzak olduklarını da. Bir sözüyle ne kadar yorgun olduğunu hissettiğiniz insanların, sizin yorgunluğunuza duyarsızlığını ya da. Hiçbir şey söylemeden tam istedikleri şeyi verdiğiniz insanların, sizin için istemenin ne kadar zor olduğunu anlamayışını da fark ediyorsunuz o esnada. İstemeyi denediğiniz, istediğiniz zaman sadece sesinizin yankılandığını da..Photo by Zach Lezniewicz on UnsplashSırtınızda bir kambur beliriveriyor birden; olmamışlarına tutunmanın ağırlığıyla şekillenmiş ve olmayacaklara..Kendi yalnızlığınızda mahsur kaldığınızı, hapsolduğunuzu düşünüyorsunuz. Bu kadar sıradan şeylerin sizde bu kadar anlamlı oluşunu inkâr etmek, görmezden gelmek istiyorsunuz. Bir çaya mı kaldım, mendilimi kendim alırım, otogar altı üstü gidebilirim diyorsunuz. Diyorsunuz da ..Photo by Inge Poelman on UnsplashTam yüreğinizin ortasında beyaz bir zambak açıyor. Aldığınız kararın bir simgesi bu. Göçebelerin çadırlarını toplayışlarını gördünüz mü hiç? Göçmek zamanı gelince bir gece aniden toparlanıp gidiveriyorlar. Sabaha hiçbir iz kalmıyor artlarından. Ben de böyle gidiyorum işte şimdi. Sunduğum bütün o koca konforu, kaybedilmiş zamanımı, harcanmış emeğimi, yıpranmış duygularımı, kırılmış inançlarımı, hafife alınmış acılarımı, yok sayılmış sözlerimi; başkalarına sunduğum ama mahrum bırakıldığım ne var varsa alıp gidiyorum. Ardımda hiçbir iz bırakmadan, sessizce edilmiş bir vedayla..Photo by Bernd 📷 Dittrich on UnsplashKırgınım, yokluğum içlerinde baş göstersin; anlayışımın onlara sunduğu sıcaklık, eksikliğiyle dondursun istiyorum şimdi. Onları sarıp sarmalayan, yumuşatan merhametimin noksanlığıyla taşlaşsınlar; teselli eden sözlerim tek başlarına kaldıkları odaların duvarlarına ve yüzlerine çarpsın istiyorum. Bütün bunlar beddua değil. Kendi değerimi ve yaptıklarımı, yatırdıklarımı bilmenin getirdiği bir rahatlık; vicdanen de..Şimdi gidiyorum çadırım sırtımda. Artık içinde çok az kişiye yer var.Söylemek istediğim çok şey, söylediklerimi anlayamayacak da bir sürü insan. Bu yüzden vedam sessiz, bankta ve kimsesiz..17 yıl öncesine gidiyoruz..https://youtu.be/FOUdApLTAG4?si=3alVgP0iS8I9ygX4SESSİZ was originally published in Türkiye Yayını on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.
To read the full story from the source: Medium Türkiye Yayını
