Muayenehanemde, yıllar içinde, garip bir şeye alışmaya başladım. Karşımda oturan insanın klinik olarak sınır kişilik örgütlenmesiyle hiçbir alâkası olmadığını biliyorum — testi de yapmışımdır, öyküsü de bellidir, yapısı sağlamdır. Nörotik bir düzeyde, hatta çoğu zaman ondan da olgun bir yerde durur. Ama anlattığı hayata kulak verdikçe, aynı manzarayı görürüm: bir hafta göklere çıkardığı patronunu ertesi […]

Wimbledon Tenis Turnuvası tüm heyecanıyla devam ediyor. Her sabah All England Club’ın kapısından içeri girerken dünyanın en iyi tenisçilerinin mücadelesini izleyeceğimi biliyorum. Ama günün sonunda elimde kalan şey, çoğu zaman maç sonuçlarından çok daha fazlası oluyor. Yıllardır Wimbledon’da bir gazeteci olarak maçları takip ediyorum. İlk yıllarda ben de herkes gibi skorları izliyordum. Kim kazandı, kim […]

Son yıllarda zihnimi en çok meşgul eden sorulardan biri şu: İnsan neden bırakmayı bu kadar zor öğreniyor? Bu soruyu yalnızca siyaset için sormuyorum. Aynı manzarayı iş dünyasında, aile şirketlerinde, üniversitelerde, spor kulüplerinde, sivil toplum kuruluşlarında ve hatta aile içinde görüyorum. Görevler uzuyor. Devir teslimler erteleniyor. Koltuklar ise zamanla kimliğin yerine geçiyor. Oysa hiçbir makam insanın […]

“İnsan bir denemedir” Nietzsche’ye göre. Ereksiz, tanrısız insan boyuna geriye doğru, yana her yöne doğru çekilir. Nietzsche bir ereği, ve böylece sınırı, en azından bir ufuk çizgisini göstermek ister.  O tanrının öldüğünü ilan etmesinden sonra Foucault insanın da öldüğünü duyurdu. Bu nedenledir ki  Foucault insana baktığında insanın yerine özneleştirme kiplerini görür. ‘Olmuş olmayan , ama […]