Her şey çok farklı olabilirdi aslında. Çocukluğumuza dönebilsek o dönem yaşadıklarımıza başka bir pencereden bakabilsek belki bugün bambaşka insanlar olabilirdik. Şu anda büründüğümüz karakterlerin en büyük mimarı çocukluğumuz. Daha doğrusu nasıl bir çocukluk geçirdiğimiz, nasıl bir ailede yetiştirildiğimiz. Mahalle, okul ve sosyal çevremiz şu anda bizi var eden unsurlar. Babam pilot annem ise ev kadınıydı. O zamanlar havacılık sektörü günümüzdeki gibi gelişmiş bir güvenliğe sahip olmadığından babamın eve dönüşünü hep büyük kaygıyla beklerdim. Bu da beni az çok kuruntulu bir insan yaptı. Sevdiğim insanlar dünyanın neresinde olursa olsun onları hep merak ettim. Ölüm korkusunu kendim için değil ama sevdiklerim için çok yaşadım. Hâlâ da bu takıntım devam ediyor. Aslında ölüm dediğimiz bir doğa olayı. Ortaçgil’in “Yağmur” şarkısında zaten bu bir cümleyle o kadar güzel anlatılmış ki: “Her şey olur her şey büyür her şey geçer hayat kalır”. Son zamanlarda yaşadığım kayıplar o kadar çok arttı ki. Birkaç ay içerisinde hepsi de benden küçük üç değerli müzisyen dostumu kaybettim. Cem Öcal, Hüseyin Cebeci ve Cengiz Baltepe’yi. Üçü de bu dünyayı güzelleştirmek ve yaşanabilir kılmak için yeteneklerine iyi bir insan olmanın tüm erdemlerini de katıp didinip durdular. Artık ne bir hastanenin yoğun bakım kapısında beklemek ne de helallik isteyen hocaya yüksek sesle “helal olsun“ demek istemiyorum ama hayat bu. Karşımıza neler çıkaracağı hiç belli olmaz. Yıllar önce daha ortaokul öğrencisiyken mahallemizin yakışıklı büyüklerinden Beşir abi bir yüzünde “Pink Floyd” bir yüzünde “Cat Stevens” olan o kaseti bize dinletmeseydi acaba müzisyen olur muyduk? Olsaydık da şarkılarımız böyle olur muydu bilemiyorum.

70’li yıllarda yaptığımız şarkılardan oluşan 95.5 (Ankara Polis Radyosu frekansı) isimli albümümüzün son teklisi “Düşünce“ ile birlikte 6 şarkılık yeni Gündoğarken albümünü tamamladık. 6 şarkının 5’inde Gökhan Şeşen’in imzası var. Son şarkı “Düşünce”nin ise söz ve müziği bana ait. Bu çok eski ama yeni yayınlanan şarkılar daha önce hiçbir albümümüzde yer almadı. Ve de 13-17 yaş aralığında yaptığımız şarkılar. “Düşünce”nin hayatımda şöyle farklı bir yeri var. Yıllar önce müzik stüdyoları çok dolu olurdu. Bir sanatçı çalışmasını bitirdikten sonra hemen bir diğer grup ya da sanatçı kayda girerdi. Bir stüdyo bekleme odasında bizimle beraber çok değerli sinema ve tiyatro oyuncusu Macit Flordun’da -sanırım bir dublaj için- beklerken bizim şarkılarımızı merak etmiş biz de birkaç yeni şarkı çalmıştık. Ben her ne hikmetse “Düşünce”yi de çalmıştım ve Macit ağabeyi çok etkilemişti. Şarkı sonunda da bana -o zamanlar 17 yaşlarındayım- “Beni de ağlattın ya büyük adamsın” demişti. Hayatımda aldığım en övgü dolu söz bu olsa gerek. 70’li yıllarda yaptığımız gün ışığına çıkmamış altı şarkıyı 2025 yılında kaybettiğimiz. İlhan Şeşen’in doğum günü olan 18 Haziran’da yayınlayacağız. Aynı zamanda o gün amcanın doğum yeri olan Manisa’da onun doğum gününü Manisa Büyükşehir ve Yunus Emre Belediyesi’nin katkılarıyla İlhan Şeşen şarkıları ve anılarıyla kutlayacağız. “Hal ve Gidiş” İlhan Şeşen Özel Gösteriminde buluşmak üzere.

Kalın sağlıcakla…

Kaynak: BirGün